Beton Zemin, Ham Heves
İlk kez baskettopuna dokunduğumda Atatürk İlkokulu'nun beton bahçesindeydim, 3. sınıftaydım. Parke yoktu, kapalı salon yoktu. Olsun — on çocuğun tek bir topun peşinden koşturması için bunlara ihtiyaç yoktu zaten. O yaşta "basketbol" mu oynuyorduk, tartışılır. Ama hareket vardı, rekabet vardı, takım vardı.
Bodrum'da ilkokul basketbolunda adı geçen üç okul vardı o yıllarda: Turgutreis, Cumhuriyet ve bizim Atatürk İlkokulu. Küçük bir rekabet, büyük bir gurur. Benden iki-üç jenerasyon sonraki çocuklar bu rekabeti Türkiye finaline taşıdı — Atatürk ile Cumhuriyet ilkokulları arasında oynanan final bunun en güzel kanıtı.
Bodrum Spor ile Gerçek Rakipler
Orta okula geçince Bodrum'un köklü kulübü Bodrum Spor ile yolum kesişti. Okul takımları ve kulüp takımları aynı anda; minik, yıldız, genç kategorilerinde top peşindeydim. Muğla merkez Menteşe takımları, Bodrum içi okul çekişmeleri, Ege bölge turnuvaları... Hangisinden bahsetsem sayfalar yetmez.
O dönemde anladım: rakip olmak, büyümek demek. Güçlü rakip olmadan gelişme olmaz. Menteşe bize Bodrum dışında da rekabet etmeyi, Ege turnuvaları ise kendimizden çok daha büyük takımlarla nasıl mücadele edeceğimizi öğretti.
Afyon, Harita Dersleri ve Şampiyonluk
2002'de Afyon Kocatepe Üniversitesi Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisliği'ne başladım. Afyon, özellikle o yıllarda öğrenci için pek eğlenceli bir şehir sayılmazdı. Ben de kendimi iki şeye verdim: zor harita mühendisliği derslerine ve basketbola.
Bir yanda ölçüm dersleri, bir yanda antrenman, hafta sonu lig ve okul maçları. Dört yıl böyle geçti — dolu dolu ve çabuk.
İşletme Fakültesi'ni İki Kez Finalde Yenmek
Fakülteler arası basketbol turnuvalarında harika bir şey yaşadık. Sınıf ve fakültemizden bir araya getirdiğimiz takımla, okul takımına beş-altı oyuncu gönderen devasa İşletme Fakültesi'ni iki sene üst üste finalde yendik. Sayıca değil, takım ruhuyla kazandık.
Askerlikte Beklenmedik Lig
Mezun olup Bodrum'a döndükten sonra askerlik görevim Osmaniye'ye düştü. Jandarma görevi yaparken beklenmedik bir kapı açıldı: Takım arkadaşlarımın tavsiyesiyle İstanbul Deniz Harp Okulu Deniz Gücü Birliği'nde basketbol oynamaya başladım.
Askerliğin başına gelebilecek en güzel şeylerden biri buydu bence. Deniz Gücü, o dönemde Bölgesel Lig adıyla bilinen deplasmanlı ligde mücadele ediyordu.
Başka bir işimiz olmadığından ve askerliğin verdiği disiplinden mi, ligde kalma süremizi uzatmak istememizden mi — kendi sahamız Tuzla'da oynadığımız hiçbir maçı kaybetmedik. Yarı finalde Mülkiye Spor Ankara'ya elenip ligi kapattık, oradan doğru Osmaniye Jandarma'ya nöbete.
Sahadan Kenardaki Koltuğa
Askerlik bitti, Bodrum'a döndüm. Yeni kurulan Bodrum Basketbol Spor Kulübü ile iki sezon oyunculuk. Bu sürede antrenörlük kurslarını da takip ettim.
Bu belgeler bana mezun olduğum Bodrum Lisesi okul takımını çalıştırma ve genç çocuklara yıllar içinde biriktirdiğim tecrübeleri aktarma fırsatı verdi. Oyuncudan antrenöre geçiş, bakış açısını tamamen değiştiriyor. Artık sadece kendi hareketini değil, on iki insanın hareketini aynı anda görmen gerekiyor.
Parkedeki Ders, Şantiyede Karşına Çıkıyor
Basketbolda bir takım 12 oyuncudan ve 1 antrenörden oluşur — en amatör haliyle. Bu 12 oyuncuyu, 12 farklı karakteri, 12 farklı egoyu bir potada eritmek ve hepsini aynı hedefe yönlendirmek; en temel, en zor ve en değerli beceri bu.
Haritacılık da tam böyle. Tek başına yapılacak bir iş değil. Araziden veri toplarsın, ofiste çizersin, kurumlara onaylatırsın. Bu sırada onlarca problem çözersin — teknik, bürokratik, insani. Hepsinin çözümü için takım gerekiyor.
- Anlık karar verme — pas mı, atış mı?
- Kriz anında soğukkanlılık
- Farklı karakterleri tek hedefte buluşturma
- Yenilgiden sonra toparlanma
- Kazanmak kadar kazanmamayı da öğrenmek
- Anlık karar verme — arazi sorununun çözümü
- Belediye süreçlerinde soğukkanlılık
- Müşteri, kurum, ekip ilişkisini yönetme
- Proje gecikmesinden sonra toparlanma
- Başarısız denemeleri kabullenmek
"Bir takımı kazandıran sistem değil, sistemin içindeki insanlardır. Bu gerçeği sahada öğrendim, arazide yaşadım."
— Mert Tan